Ἡ Μεγάλη Ἑβδομὰς ἐν Ἁγίῳ Ὄρει δὲν διεξάγεται κατὰ τὸ ὡρολόγιον τοῦ κόσμου, ἀλλὰ κατὰ τὸ βυζαντινόν — ἡ ἡμέρα ἀρχίζει μὲ τὸ ἡλιοβασίλεμα. Οἱ ἀκολουθίαι ἀρχίζουν τὴν νύκτα καί τελειώνουν τὴν αὐγήν.,Τὴν Μεγάλην Δευτέραν ψάλλεται ὁ Νυμφίος. Τὴν Μεγάλην Τετάρτην, εἰς τὸ Εὐχέλαιον, ἀκούεται «Κύριε, ἡ ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις περιπεσοῦσα γυνή…» — ἕνας ἀπὸ τοὺς πλέον συγκλονιστικοὺς ὕμνους τοῦ ἔτους.,Τὴν Μεγάλην Παρασκευήν, μετὰ τὴν Ἀποκαθήλωσιν, ψάλλομεν τὰ Ἐγκώμια εἰς τὸ καθολικόν. Ὁ Ἐπιτάφιος περιφέρεται ἐντὸς τοῦ ναοῦ — δὲν ἐξέρχεται εἰς τὴν αὐλήν.,Καί ὅταν εἰς τὰ μεσάνυκτα τοῦ Σαββάτου ὁ Καθηγούμενος ἀνοίγει τὴν θύραν τοῦ Ναοῦ καί ψάλλει τὸ «Χριστὸς ἀνέστη», ὁ Ἄθων ὁλόκληρος ἀντιδονεῖται — ὅλαι αἱ μοναὶ συγχρόνως ἑορτάζουν.
