Εἶπε Γέρων: «Γενικά οἱ πληροφορίες γιά τήν ζωή τῶν παλαιῶν πατέρων εἶναι πολύ λίγες, γιατί παλαιά δέν ὑπῆρχε αὐτό τό πνεῦμα τῆς ἐξερεύνησης τῆς προσωπικῆς ζωῆς. Ἦταν ὁ καθένας προσηλωμένος στόν ἀγῶνα του καί νά ἤξεραν κάτι οἱ ὑποτακτικοί, δέν τό ἔλεγαν, τό κρατοῦσαν σάν μυστικό. Μόνο σέ μία πνευματική ἐπαφή μέ ἄλλους πατέρες μποροῦσαν νά ποῦν κάτι. Ἦταν ἴδιον τῶν πατέρων αὐτή ἡ μυστικότητα τοῦ προσωπικοῦ ἀγῶνος, ὁ φόβος γιά τήν προβολή καί τήν ὑπερβολή, τόν ἔπαινο, τήν ἀνθρωπαρέσκεια. Δέν ἤθελαν νά χάσουν αὐτά πού μέ τόσο κόπο προσπαθοῦσαν νά κερδίσουν».
*
Εἶπε Γέρων: «Ἦρθα τό 1936 στό Ἅγιον Ὄρος. Γνώρισα τόν Ὅσιο Σιλουανό, τόν π. Σωφρόνιο καί τόν παπα–Τύχωνα. Τότε δέν ἦταν μόνο ὁ Σιλουανός, ἀλλά ὑπῆρχαν πολλοί Σιλουανοί.
»Ἡ καλογερική θέλει ἀγῶνα, βία. Ὁ χειρότερος ἐχθρός εἶναι ὁ ἑαυτός μας. Ἡ μεγαλύτερη καταστροφή γιά τό νέο μοναχό εἶναι νά γυρίζη ἀπό δῶ καί ἀπό κεῖ».
*
Εἶπε Γέρων: «Ὅλοι οἱ παλαιοί εἶχαν τήν ξενιτεία ὡς μοναχική ὑποχρέωση. Σήμερα ἐμεῖς οἱ νεώτεροι γυρίσαμε αὐτή τήν σελίδα, τά ἔχουμε ξεπεράσει αὐτά καί ξεκινᾶμε ἀπό πιό μετά. Ἐκτός πάντα ἀπό ἐλαχίστους πού ἀγωνίζονται».
*
Εἶπε Γέρων: «Παλαιά, ὅταν πήγαινα σέ κάποιο Μοναστήρι καί ἔβλεπα τούς παλαιούς πατέρες, μέ ἔπιανε δέος. Ἐμεῖς τώρα ὑστεροῦμε. Παλαιά, δέν ὑπῆρχαν δρόμοι, καί ὅμως ὑπῆρχε καλύτερη ἐπικοινωνία μεταξύ τῶν πατέρων. Ὅπου πηγαίναμε μέ τά πόδια βαδίζαμε καί συναντούσαμε καί ἄλλους πατέρες πού ὡδοιποροῦσαν. Οἱ δρόμοι ζημίωσαν τό Ἅγιον Ὄρος· ἔπρεπε νά τό ἀφήσουν ὅπως ἦταν. Ὅποιος ἀγαποῦσε τήν ἁπλή ζωή, ἄν καί κοπιαστική, θά ἐρχόταν, θά τά ἔβγαζε πέρα καί θά συνεχιζόταν ἡ παράδοση. Μέ τούς δρόμους αὐξήθηκαν οἱ προσκυνητές, καί τώρα, γιά νά σέ φιλοξενήσουν τά Μοναστήρια, χρειάζεται διαδικασία. Παλαιά, ὅπου πήγαινες σέ κρατοῦσαν. Ὅσο μποροῦμε νά ζοῦμε ἁπλά καί ταπεινά, χωρίς πολυτέλειες καί νά μή βγαίνουμε στόν κόσμο. Αὐτό εἶναι ἀσφάλεια. Ὅταν κανείς βγῆ στόν κόσμο, ζημιώνεται. Τό ἔξω ἔφαγε πολλούς μοναχούς».
