ΟΜΙΛΙΑ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΕΦΡΑΙΜ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΦΙΛΟΘΕΟΥ - ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ - ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΛΥΚΟΦΙΛΟΥΣΑ

Αναζήτηση
Μετάβαση στο περιεχόμενο

Κύριο Μενού:

ΟΜΙΛΙΑ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΕΦΡΑΙΜ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΦΙΛΟΘΕΟΥ

Δημοσιεύθηκε από σε ΝΕΑ ΑΡΘΡΑ ·

ΟΜΙΛΙΑ ΚΔ’ Ο ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ ΚΑΙ Η ΑΓΑΠΗ



Αὐτές τίς ἡμέρες γιορτάζουμε τήν μεγάλη γιορτή τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Ὁσιομάρτυρος Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ. Αὐτός ὁ Ἅγιος ὁ τόσο κατά τήν ἀνθρώπινη γνῶσι καί ἐπιστήμη μικρός, μέγας ἀνεδείχθη ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, γιά τήν σωτηρία τοῦ Ἑλληνικοῦ γένους μας. Αὐτός ὁ νεοφανής Ἱεραπόστολος εἶναι ἐκεῖνος πού μίλησε τόσον σωτήρια στόν κόσμο καί ἰδιαίτερα στήν πατρίδα μας καί ἔσωσε τήν θρησκεία μας καί τήν γλῶσσα μας. Διότι ἄν ἔλειπε αὐτός ὁ Ἅγιος, ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες δέν θά γνωρίζαμε νά μιλᾶμε Ἑλληνικά.
Ὅπως γνωρίζουμε ἀπό τό Ἱστορικό του, ἐμαθήτευσε καί ἐκοινοβίασε σάν μοναχός δέκα ἑπτά χρόνια ἐδῶ στό εὐλογημένο μοναστήρι μας τοῦ Φιλοθέου. Ἐδῶ ἀσκήθηκε σ’ ὅλους τούς κόπους τούς ἀσκητικούς καί μοναστηριακούς. Μάλιστα ἐφημέρευσε καί ὡς ἱερεύς γιά ἀρκετά χρόνια. Οἱ κόποι του, συνεργούσης τῆς Θείας Χάριτος, τόν ἀξίωσαν ὄχι μόνον τῆς ἁγιότητος, ἀλλά καί τῆς δυνατότητος, μετά ἀπό φώτισι Θεοῦ, νά γίνη ὁ μέγας φωστήρ τοῦ γένους μας, ἐκείνη μάλιστα τήν ἐποχή, πού ἡ Ἑλλάδα ἐκινδύνευε νά ἐξισλαμισθῆ.
Αὐτός ὁ Ἅγιος ὁ μικρός κατά τήν ἀνθρώπινη σοφία, ἀπό πολλή ἀγάπη ἐμφορούμενος πρός τόν συνάνθρωπο, πρός τόν Χριστιανό, πρός τό Ἑλληνικό γένος, ζήτησε τήν πληροφόρησι καί τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ  καί ξεκίνησε ἀπό αὐτό τό μοναστήρι τό τόσο ταπεινό, ἐξῆλθε ἔξω τοῦ Ἁγίου Ὄρους μέ τήν εὐχή τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν πατέρων, καί ἀνέλαβε αὐτόν τόν μεγάλον ἀγῶνα νά σώση τόν Ἑλληνισμό ἀπό τόν ἐξισλαμισμό.
Οἱ Τοῦρκοι τότε μέ τήν δυναστεία καί μέ τήν βία ὡδηγοῦσαν τά πρόβατα τοῦ Χριστοῦ στήν ἄρνησι. Χιλιάδες χριστιανοί Ὀρθόδοξοι ἀπό πολλά πιεζόμενοι, ἠσπάζοντο τόν Μωαμεθανισμό κι ἐγίνοντο Τοῦρκοι· ἔφευγαν ἀπό τόν Χριστό μας καί πήγαιναν στόν διάβολο. Αὐτή ἡ δυναστεία, αὐτός ὁ κεφαλικός φόρος, πού εἶχε ἐπιβληθῆ ἀπό τόν σουλτάνο ἐπάνω στούς φτωχούς καί ἄμοιρους ραγιάδες, ἐκεῖνος ὁ βαθύς ἀναστεναγμός τοῦ Ἕλληνα τοῦ σκλαβωμένου, ἔφθασε μέχρι τόν Οὐρανό καί ὁ Θεός ἔστειλε τήν φώτισι σ’ αὐτόν τόν μικροσκοπικό ἄνθρωπο, γιά νά καταισχύνη τούς μεγάλους. «Τά μωρά τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεός, ἵνα τούς σοφούς καταισχύνῃ» (Α’ Κορινθ. α’ 27), τά μωρά καί τά ἀγενῆ καί τά ἀσθενῆ ἐδιάλεξε ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, γιά νά δείξη τήν μεγαλοπρέπεια καί τήν μεγαλοσύνη Του. Ὁ Θεός ὡδηγοῦσε τήν καρδιά καί τά βήματα τοῦ Ἁγίου πλησίον αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων, πού σιγά-σιγά ἔχαναν τήν πίστι τήν Ὀρθόδοξη.
Ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ἐφλέγετο ἀπό ἀγάπη πρός τούς ἀδελφούς του χριστιανούς καί αὐτή ἡ ἀγάπη τόν ὠθοῦσε - μᾶλλον ὁ Θεός ὡδηγοῦσε τήν καρδιά του - νά κάνη αὐτήν τήν μεγάλη προσπάθεια καί νά καταβάλη συνάμα τόσους κόπους, ὥστε νά μπορέση νά σώση ψυχές. Καί πράγματι ἔσωσε πολλές ψυχές, διότι εἶχε ὅλη τήν Χάρι τοῦ Θεοῦ μαζύ του. Ἔτρεξε σέ ὅλη τήν Ἑλλάδα, πού ἐκείνη τήν ἐποχή, ἐκινδύνευε. Ἐδίδασκε τήν ἀλήθεια τῆς χριστιανικῆς ζωῆς, παρεκάλεσε τούς ἔχοντας εὐπορία νά  κάμνουν κολυμβῆθρες, γιά νά βαπτίζουν τά παιδάκια, νά ἐκδώσουν βιβλία, νά ἀνοίξουν σχολεῖα, γιά νά μαθαίνουν τά παιδιά γράμματα, γιά νά διαβάζουν τό Εὐαγγέλιο καί τό Ὀκτωῆχι, νά διαβάζουν γιά τά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας καί νά κρατήσουν τή πίστι! Καί τό πέτυχε, διότι ὁ δρόμος του ἦτο κινούμενος «θείῳ νεύματι». Οἱ κόποι του συνεργούσης τῆς θείας Χάριτος τόν ἀξίωσαν τῆς ἁγιότητος, ἀλλά καί τῆς δυνατότητος νά τούς ἐπισφραγίση μέ τό μαρτύριό του.  
    Αὐτός ὁ Ἅγιος ἐφώτισε κι ἐμᾶς τούς ἁμαρτωλούς, ὄχι μόνο νά ἔλθουμε ἐδῶ στό μοναστήρι του, ἀλλά ἀπό πέρυσι νά γιορτάζουμε τήν πανήγυρί του μέ τόση μεγάλη τιμή, πρᾶγμα πού τόσο στόν Θεό ὅσο καί σ’ ἐκεῖνον εἶναι πολύ εὐάρεστο. Σᾶς ἐξομολογοῦμαι ὅτι στήν γιορτή του φέτος, ταπεινά αἰσθανόμουν τόν Ἅγιο σέ ὅλη τήν ἀγρυπνία νά εἶναι μαζύ μας. Γιά πρώτη φορά αὐτή ἡ αἴσθησις τῆς ψυχῆς μου ἦταν τόσο δυνατή, ὥστε νά πιάνη τόν Ἅγιο, νά εἶναι ἀνάμεσά μας.
  Ἰδιαίτερα στή Θεία Λειτουργία ἔνοιωθα τήν ψυχή μου νά Τόν ἀγκαλιάζη μέ πάρα πολλή ἀγάπη καί στοργή. Ἦταν ἰδιαίτερα παρών μέσα στό ἱερό καί παρακολουθοῦσε ὅλη τήν ἱερότητα τῆς Θείας Λειτουργίας καί μάλιστα τῆς χειροτονίας τοῦ ἱερέως μας. Ἦταν μία πολύ εὐλογημένη γιορτή, πού μᾶς πείθει ὅτι ὁ Ἅγιος εἶναι μαζύ μας καί ὅτι χαίρεται ἰδιαιτέρως μέ αὐτήν τήν πανήγυρι, πού Τοῦ κάνουμε. Θά πρέπη νά Τοῦ ἔχουμε πολλή εὐλάβεια καί κάθε χρόνο ὅλο καί πιό λαμπρότερα νά τόν πανηγυρίζουμε.
   Τώρα θά εἶναι μία ἰδιαίτερη εὐλογία, ἐάν μᾶς δώση ὁ Θεός τήν Χάρι Του, νά μπορέσουμε κι ἐμεῖς νά βοηθήσουμε ταπεινά τούς ἀδελφούς μας χριστιανούς, γιά νά κάνη ὁ Ἅγιος ἔτσι μιά συνέχεια τοῦ ἔργου του. Τότε ὑπῆρχε ἡ ἀπειλή τῆς πίστεως. Κινδύνευαν οἱ ἄνθρωποι νά ἀλλαξοπιστήσουν ριζικά, νά ἀρνηθοῦν τόν Χριστό καί νά ἀσπασθοῦν τόν διάβολο. Τώρα ἔρχεται κάτι παρόμοιο ὑπό ἄλλην μορφήν. Τώρα ἡ ἀνάγκη αὐτή σέ πάρα πολύ μεγάλη ἔκτασι ἤδη ἀνοίγεται μπροστά μας.
    Τώρα ἔχουμε τόν κίνδυνο τῆς σατανικῆς δουλείας, τόν κίνδυνο νά παραπλανηθοῦμε, νά φύγουμε ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Ἑκκλησία, νά ἀσπασθοῦμε αἱρετικά πράγματα, νά ἀπομακρυνθοῦμε ἀπό τόν Χριστό καί τόν δρόμο τῆς ἀρετῆς καί νά μᾶς παρασύρη τό πνεῦμα τῆς ἁμαρτίας. Τότε ἦταν μιά μικρή Ἑλλάδα. Τώρα κινδυνεύει ὁ κόσμος ὁλόκληρος. Χρειαζόμεθα Ἁγίους Κοσμάδες πολλούς νά ἀναφανοῦν στόν κόσμο, νά βοηθήσουν, νά προλειάνουν τό ἔδαφος στίς καρδιές τῶν πιστῶν, νά τούς προετοιμάσουν, γιά νά ἀντιμετωπίσουν τίς δύσκολες καί τρομακτικές καταστάσεις, πού θά ἐπέλθουν στό ἀνθρώπινο γένος κατά τήν μεγάλη ἀποστασία.
   Γι’ αὐτό πρέπει νά ἀγωνιζώμεθα, νά φροντίζουμε πρωτίστως γιά τήν ἁμαρτωλή ψυχή μας. Πρῶτα πρέπει ἐμεῖς νά ἀλλάξουμε ἐσωτερικά, νά ἀλλοιωθοῦμε, νά πλησιάσουμε περισσότερο τήν Χάρι τοῦ Θεοῦ καί νά ἀξιωθοῦμε νά καθαρίσουμε τό λεπτό αἰσθητήριο τῆς ψυχῆς μας, ὥστε νά φθάση στό σημεῖο καί στήν δυνατότητα νά ψηλαφᾶ τόν Θεό, νά Τόν νοιώθη, νά Τόν αἰσθάνεται. Κι ὅταν ἐμεῖς βελτιωθοῦμε, τότε θά μπορέσουμε καί νά βοηθήσουμε. Πρῶτα πρέπει νά ἀλλάξη ὁ ἑαυτός μου, ἐγώ, ὁ ὁποῖος εἶμαι καί ὑπεύθυνος καί ὑ-πόλογος ἐνώπιον τοῦ Τρισαγίου Θεοῦ.
     Ὅσο ζοῦμε, εἴμεθα ὑπό τόν ἄμεσο κίνδυνο τῆς κολάσεως. Ὁ μεγαλύτερος ἅγιος, ἐάν χάση τήν χάρι τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἱκανός νά κάνη τά μεγαλύτερα ἐγκλήματα. Τό ὅτι στεκόμεθα στά πόδια μας δέν εἶναι τίποτε ἄλλο, παρά τό ὅτι μᾶς στηρίζει ἡ εὐλογημένη χάρις τοῦ Θεοῦ. Καί τίς δύο φορές στό ἐξωτερικό εἶδα πράγματι ὅτι ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ συνώδευε τήν ἀναξιότητά μου. Τό ἔργο ἦταν καθαρῶς τοῦ Θεοῦ καί πιστεύω τῶν εὐχῶν τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ καί τοῦ Ἁγίου μου Γέροντος.
    Ἀκούσαμε στήν ἀνάγνωσι χθές ἀπό τήν διδασκαλία τοῦ ἱερομάρτυρος Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, τοῦ Ἁγίου μας, πῶς μιλοῦσε γιά τήν ἀγάπη. «Ἄν δέν ἔχουμε ἀγάπη, δέν ἔχουμε τόν Χριστό μέσα μας».
   Σήμερα τίποτε ἄλλο δέν οἰκοδομεῖ τούς ἀνθρώπους, παρά μόνον ἡ ἀγάπη· ἀλλά ἡ ἀγάπη ἡ εἰλικρινής, ἡ ἁγνή, ἡ ὅσον γίνεται ἁγία. Ὁ κόσμος ἔχει πολλή ἀνάγκη ἀπ’ αὐτήν τήν ἀγάπη κι ὄχι ἀπό τήν ἀγάπη τήν νοθευμένη, πού ἔχει πολλά καί ποικίλα μικρόβια, πού τήν ἀπεχθάνονται καί τήν θεωροῦν κάλπικη. Γι’ αὐτό μόνον ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ δημιουργεῖ καί χαρίζει ἀγάπη κατά Θεόν.
    Ὁ Ἀπόστολος Ἰάκωβος λέγει ὅτι ὅποιος δέν ἔχει ἀγάπη, βαδίζει στό σκότος καί εἶναι ἀδελφοκτόνος. Χωρίς ἀγάπη, Χριστός σ’ αὐτόν τόν ἄνθρωπο δέν ὑπάρ-χει. Κι ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς ἔβαλε μπροστά μας τόν καθρέπτη, πού ὁ καθένας μπορεῖ νά κοιτάξη τόν ἑαυτό του καί νά γνωρίση, ἄν ἔχη ἀγάπη μέσα του: «Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τά ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τό κακόν, οὐ χαίρει ἐπί τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δέ τῇ ἀληθείᾳ· πάντα στέγει πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει. ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει». (Α΄Κο-ρινθ. ιγ΄ 4-8). Ἡ ἀγάπη λοιπόν δέν λογίζεται τό κακό, ἡ ἀγάπη δέν πικραίνει τόν ἀδελφό, ἡ ἀγάπη τόν σκεπάζει, δέν τόν ἀφήνει νά κατηγορῆ, νά κατακρίνη, νά μέμφεται, νά διασύρη. Ἡ ἀγάπη φαίνεται ἀπό τά ἔργα μας, ἀπό τά λόγια, ἀπό τίς ἐκφράσεις· ἡ ἀγάπη δέν κρύβεται, ὅπως καί τό συνάχι.
   Ὁ Ἰσαπόστολος καί Ἱερομάρτυς Κοσμᾶς μᾶς τήν ἔδειξε μέ πράξεις. Κι ἐμεῖς πρέπει πρῶτα νά δείξουμε τήν ἀγάπη μας πρός τούς ἀδελφούς, πού συζοῦμε καί συμμονάζουμε. Ὅταν ἀνεχώμεθα ἀλλήλους, ὅταν βοηθοῦμε, ὅταν τό στόμα μας δέν κατακρίνη, δέν κατηγορῆ τούς ἀδελφούς κι ὅταν νοιώθουμε τήν ἀνάγκη νά προσευχώμεθα γι’ αὐτούς, τότε ἔχουμε μέσα μας ἀγάπη. «Ἐκ τοῦ ἀδελφοῦ σου ἡ σωτηρία σου», φωνάζει ἡ Γραφή. Θά καταλάβης ἐάν εἶσαι τοῦ Χριστοῦ ἤ ὄχι, ἀπό ὅ,τι νοιώθεις μέσα σου γιά τόν ἀδελφό σου,.
    Ὁ Οὐράνιος Πατέρας βρέχει καί ἀνατέλλει τόν ἥλιο καί στούς ἀγαθούς καί στούς πονηρούς ἀνθρώπους. «Ὁ Θεός εἶναι ἀγάπη καί ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καί ὁ Θεός ἐν αὐτῷ» (Α’Ἰωαν. δ’ 16). Ἔχεις Θεό μέσα σου; Ἔχεις ἀγάπη. Δέν ἔχεις ἀγάπη; Δέν ἔχεις Θεό μέσα σου. Ἐάν δέν ἔχουμε αὐτήν τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ μέσα μας, δέν εἴμαστε τοῦ Χριστοῦ κι ἄς φορᾶμε ράσα, κι ἄς φορᾶμε πετραχήλια, μίτρες. Δέν ἔχουμε ἀγάπη μέσα μας, δέν ἔχουμε τίποτε, εἴμαστε τενεκέδες ξεγάνωτοι. Δέν θά μᾶς ὠφελήσουν τά ὡρισμένα χρόνια μονάσεως, ἀλλά ἀκόμη καί τά χρόνια τοῦ Μαθουσάλα νά ζήσουμε, χωρίς ἀγάπη, δέν ἔχουμε κερδίσει τίποτε.
Ὁ Χριστός πόση ἀγάπη εἶχε! Ὁ Χριστός μας εἶχε μαζύ του τόν Ἰούδα. Πόσα δέν τοῦ ἔκανε ὁ Ἰούδας! Κι ὅμως τοῦ εἶχε δώσει τό βαλάντιο, ἐπειδή ἤξερε ὅτι ἦταν φιλάργυρος, γιά νά μήν ἔχη τό δικαιολογητικό ὅτι Τόν πρόδωσε, γιατί δέν εἶχε χρήματα. Τοῦ ἔπλυνε τά πόδια, συνέφαγε μαζύ του στήν τελευταία τράπεζα, κι ὅταν πιά εἶδε ὅτι δέν τόν ἀλλάζει καμμιά προσφορά θεϊκῆς ἀγάπης, τότε τοῦ εἶπε: «Ὅ,τι ἔχεις νά κάνης, κάνε το γρήγορα!» Καί τό τελευταῖο  τραπέζι, πού ἔκανε στούς μαθητάς Του, ἦταν τό ξεχείλισμα αὐτῆς τῆς θεϊκῆς Του ἀγάπης!
Γι’ αὐτό πρέπει νά παρακαλοῦμε τόν Θεό νά μᾶς δίνη γνήσια ἀγάπη. Αὐτή ἡ ἀγάπη εἶναι ὁ πλέον σωστός ὁδηγός, ἡ ἱερή πυξίδα, πού θά μᾶς δείχνη, πῶς πρέπει νά ὁδηγήσουμε τό καραβάκι μας, γιά νά περάσουμε τό πέλαγος, τήν μεγάλη τρικυμία καί νά φτάσουμε ἀσφαλῶς στό λιμάνι τῆς οὐράνιας ἐμπειρίας. Αὐτή ἡ ἀγάπη πρέπει νά φλέγη καί τίς δικές μας καρδιές, τόσο τήν δική μου, ὅσο καί τίς δικές σας, διότι δέν ἔχουμε χρόνο μπροστά μας.
   Ὁ χρόνος μας εἶναι μετρημένος. Περιμένουμε χρόνια δύσκολα, χρόνια ἐπικίνδυνα καί γι’ αὐτήν τήν ζωή μας. Λύσσαξε ὁ διάβολος κι ἄνοιξε τό στόμα του σάν Ἅδης νά μᾶς καταπιῆ ὅλους μέσα. Μακάριος ὁ ἄνθρωπος, πού θά ξεφύγη ἀπό τά δόντια του καί θά πετάξη στόν οὐρανό καί θά σωθῆ. Κάθε χρόνο καί χειρότερη γίνεται ἡ κατάστασις. Ἡ ἁμαρτωλότης καί ἡ γυμνότης ἔχει φθάσει σέ τέτοιο σημεῖο, πού φωνάζει ἀπό μόνο του τό πρᾶγμα, ὅτι θά ἐπέμβη ἡ θεία δικαιοσύνη. Γι’ αὐτό  πρέπει τόσο ἐμεῖς νά βιαζώμεθα, ὅσο καί νά νοιώθουμε συμπάθεια γιά τούς ἀδελφούς μας, ὄχι μόνο τούς οἰκείους μας, ἀλλά καί τούς ἐν Χριστῷ οἰκείους ἀδελφούς, πού ἔχουμε χρέος νά τούς πονοῦμε. Διότι ἐάν ἐμεῖς κινδυνεύουμε, πού εἴμαστε μέσα στό λιμάνι τῆς Παναγίας, πόσο μᾶλλον αὐτοί οἱ ἄνθρωποι, πού βρίσκονται συνεχῶς ἐκτεθειμένοι μπροστά στήν πρόκλησι τῆς ἁμαρτίας!  Ἄν ἐμεῖς καιώμεθα μακρυά ἀπό τήν φωτιά, αὐτοί οἱ ἄνθρωποι τί γίνονται, πού οἱ φλόγες τούς περικυκλώνουν;
    Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς, ὁ θεοφώτιστος αὐτός ἄνθρωπος, τό ἡγιασμένον αὐτό σκεῦος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶπε πολλές προφητεῖες, πού ἤδη ἐπαληθεύτηκαν. Θά ἐπαληθευθοῦν καί οἱ ὑπόλοιπες. Εἶπε ὅτι θά γίνη ἕνας Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος κι ὅτι θά ἀραιώσουν οἱ ἄνθρωποι πάρα πολύ. Θά κάνη ὁ ἕνας ἄνθρωπος μιᾶς ἡμέρας διαδρομή, γιά νά συναντήση ἄνθρωπο, νά τόν καλέση ἀδελφό του. Θά χυθῆ πάρα πολύ αἶμα στήν Κωνσταντινούπολη. Τόσο αἷμα θά χυθῆ, ὥστε δαμάλι τριῶν ἐτῶν θά πλεύση μέσα στό αἷμα. Τό αἷμα, λέγει, θά φθάση μέχρι τήν ἄβυσσο καί μέχρι τόν πυθμένα τῆς θαλάσσης. Ὅπως ὁ Ἀρχάγγελος Μιχαήλ, ὅταν ἐξέπεσε τό ἀγγελικό τάγμα τοῦ ἑωσφόρου, εἶπε: «Στῶμεν καλῶς, στῶμεν μετά φόβου» καί σταμάτησε ἐκεῖ ἡ κατάρρευσις τοῦ ἀγγελικοῦ αὐτοῦ τάγματος, πού κατέληξε νά γίνη σατανικό, ἔτσι, λέγει ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς, θά φωνάξη καί τότε ὁ Ἀρχάγγελος· «Στῶμεν καλῶς, στῶμεν μετά φόβου» καί θά σταματήση ὁ πόλεμος. Καί ἡ νίκη κατά τήν προφητεία του θά δοθῆ στούς Ἕλληνας.
    Καί λέγει ὅτι τό 1/3 τῶν Τούρκων θά σφαγῆ, τό 1/3 θά φύγη στά βάθη τῆς Ἀσίας καί τό ἄλλο 1/3 θά γίνουν ὀρθόδοξοι χριστιανοί, διότι αὐτοί θά κατάγωνται ἀπό Ἑλληνικό αἷμα. Ἀπό τήν ἱστορία ἔχουμε διδαχθῆ ὅτι τότε οἱ Τοῦρκοι ἔκαναν τό παιδομάζωμα. Μάζευαν τά παιδάκια, τά μικρά Ἑλληνόπουλα καί τά ἔκαναν γενιτσάρους. Αὐτοί ἀποτελοῦσαν τόν πιό γενναῖο, τόν καλύτερο στρατό, πού ἐμάχετο μέ τούς Ἕλληνες. Βέβαια δέν ἤξευραν ὅτι εἶχαν γονεῖς Ἕλληνες χριστιανούς Ὀρθοδόξους. Λοιπόν ἀπ’ αὐτήν τήν σπορά τήν Ἑλληνική, αὐτό τό 1/3 τῶν Τούρκων θά γίνουν χριστιανοί. Τότε ὁ Ἀρχάγγελος Μιχαήλ θά ὑποδείξη στούς Χριστιανούς μέ τό δάκτυλό Του τόν κοιμώμενο (στρατηγό) βασιλέα, ὀνόματι Ἰωάννη, ὅτι αὐτός θά βασιλεύση καί θά τόν καλέσουν νά ἡγηθῆ ὡς βασιλεύς στόν Ἑλληνικό Ὀρθόδοξο λαό. Καί θά γίνη αὐτό.
    Πρίν ἀπό χρόνια στό Ἅγιον Ὄρος ἦταν ἕνας Ἀρχιερεύς ὀνόματι Ἱερόθεος. Αὐτός ἦρθε ἀπό τήν Μικρά Ἀσία καί τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο τόν ἔβαλε στό Ἅγιον Ὄρος νά κάμνη χειροτονίες κ.λ.π. Ἦταν ἕνας ἅγιος Ἀρχιερεύς, στόν τύπο τοῦ Ἁγίου Νικολάου, εὐλογημένος ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ. Ἀπό αὐτόν τόν Ἀρχιερέα ἀξιώθηκα τῆς ἱερωσύνης. Αὐτός ὁ ἄνθρωπος ὀγδοηκοντούτης γέρων, στίς ἀγρυπνίες πού κάναμε 15 ὧρες στήν ἐκκλησία, δέν ἐκάθητο καθόλου στό κάθισμα. Ἀπό τόν Θρόνο κατέβαινε στό στασίδι πάλι ὄρθιος. Καί στήν λειτουργία, πού ἀκολουθοῦσε ἐπί 3 ὧρες, μετά τήν πολύωρη ἀκολουθία τοῦ ὄρθρου, ὄρθιος· τοῦ βάζαμε καρέκλα νά καθίση καί δέν ἤθελε. Ἔλεγε: «Ἀκόμη ἡ Παναγία δέν μέ κούρασε!» Κι ἄς ἔτρεμε ὁλόκληρος ἀπό τήν κούρασι.
Αὐτός λοιπόν ὁ ἅγιος Ἀρχιερέας μᾶς εἶπε ὅτι εἶδε τόν κοιμώμενο βασιλιᾶ Ἰωάννη, πού θά ἀναστηθῆ, ὅταν θά γίνη ὁ μεγάλος Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Καί χείλη Ἀρχιερέως καί Ἱερέως οὐ ψεύδονται. Τότε ζοῦσε κι ὁ ἅγιος μακαριστός Γέροντάς μου καί ὅλη μαζύ ἡ συνοδεία μας τόν εἴχαμε πάει ἐκεῖ στό ἐκκλησάκι μας καί τοῦ κάμναμε ἐρωτήσεις καί μᾶς τά ἔλεγε. Τά ἀκούσαμε μέ τ’ αὐτιά μας. Μᾶς εἶπε τήν ἀλήθεια: «Ὑπάρχει αὐτός ὁ κοιμώμενος Βασιλεύς, πού θά ἀναστηθῆ!»
Τοῦ λέμε:
-Πότε, Ἅγιε Ἀρχιερεῦ τοῦ Θεοῦ;
-Ὅταν θά γίνη ὁ Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Τό δεξί του χέρι κρατάει τήν λαβή τοῦ σπαθιοῦ, τό ὁποῖο σπαθί εἶναι ἀκόμη μέσα στήν θήκη. Καί λέγεται ὅτι ὅταν τό σπαθί βγῆ ἔξω ἀπό τήν θήκη, θά γίνη αὐτός ὁ Παγκόσμιος Πόλεμος.
Ἐμεῖς μέ τήν περιέργειά μας τοῦ λέμε:
-Σεβασμιώτατε, πόσο εἶναι τό σπαθί μέσα στή θήκη;  
-Ὀλίγοι πόντοι ἐναπέμειναν γιά νά βγῆ!
Καί ἐν συνεχείᾳ ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός λέγει ὅτι θά βασιλεύση αὐτός ὁ ἅγιος Βασιλεύς ὁ Ἰωάννης (33) χρόνια. Ἡ ζωή τῶν χρόνων αὐτῶν θά εἶναι παρα-δεισένια ἐπάνω στήν γῆ καί ἀπό ἀπόψεως ἀγαθῶν καί ἀπό ἀπόψεως πίστεως. Καί τότε θά ἐφαρμοσθῆ τό λόγιον τοῦ Εὐαγγελίου, ὅτι θά γίνη μία ποίμνη, εἷς ποιμήν.
    Μετά ἀπό τόν φυσικόν θάνατον αὐτοῦ τοῦ ἁγίου Βασιλέως θά ἀκολουθήση ἡ κατάρρευσις τῆς εὐτυχίας καί τῆς πνευματικῆς καί τῆς ὑλικῆς στούς ἀνθρώπους. Ἐπειδή οἱ ἄνθρωποι θά εἶναι λίγοι καί τά ἀγαθά πολλά, θά ἀρχίση ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ νά χάνεται, θά γίνη ἡ μεγάλη ἀποστασία ἀπό τόν Θεό, θά ἀρχίση ἡ κατάρ-ρευσις τῆς ἠθικῆς, θά ἐφορμήσουν ἀσυγκράτητοι στίς ἀπολαύσεις καί θά γίνουν σάρκες, ὅπως ἐπί Νῶε, πού τούς βρῆκε ὁ κατακλυσμός καί ἀπώλοντο οἱ πάντες. Ἡ ἀπουσία τοῦ θείου φόβου καί ἡ ἀποστασία θά φέρη τήν στέρησι τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ, καί σάν συνέχεια θά ἐπακολουθήση καί ἡ στέρησις τῶν ἀγαθῶν σάν ἀπάντησις, σάν ἐγκατάλειψις τοῦ Θεοῦ.
Καί τότε μέσα σ’ ἐκείνη τήν κατάστασι, θά ἐμφανισθῆ ὁ Ἀντίχριστος, πού θά ἀρχίση νά κηρύττη πίστιν πρός τόν ἑαυτόν του, ὅτι εἶναι ὁ Μεσσίας καί ὅτι αὐτός εἶναι ὁ μόνος πού θά βοηθήση καί θά σώση τό ἀνθρώπινο γένος ἀπό τήν καταστροφή καί τήν δυστυχία. Καί τότε οἱ ὑπάρχοντες ἐλάχιστοι ἱερεῖς, οἱ φοβούμενοι τόν Θεόν μέ τούς ὀλίγους χριστιανούς, τούς πιστούς, γιά νά ἀποφύγουν τό σφράγισμα τοῦ θηρίου θά φύγουν στά ὄρη καί στίς σπηλιές παίρνοντας μαζύ τους λίγο ἁλάτι. Καί ὅσοι θά ὁμολογήσουν πίστι στόν Χριστό, θά μαρτυρήσουν πολύ σκληρά. Μάλιστα στούς ἐσχάτους χρόνους τό μαρτύριο θά εἶναι ἐνδοξότερο ἀπό τοῦ Ἁγίου Γεωργίου καί τοῦ Ἁγίου Δημητρίου.
Τότε θά ἀναστηθοῦν καί οἱ μεγάλοι ἅγιοι, πού δέν ὑπέστησαν φυσικό θάνατο, ὁ Ἐνώχ καί ὁ Ἡλίας. Θά δώσουν τήν μαρτυρία τοῦ Ἰησοῦ, θά βασανισθοῦν ἀπό τόν Ἀντίχριστο κι ἔτσι θά τύχουν τοῦ μαρτυρίου καί θά ἀκολουθήσουν τούς μαθητάς, πού ὑπέστησαν μαρτυρικό τέλος. Καί μετά ταῦτα θά ἀκολουθήση ἡ συντέλεια καί ἡ Μεγάλη Κρίσις γιά τό ἀνθρώπινο γένος.
    Λοιπόν αὐτή ἡ κατάστασις, τήν ὁποία ζοῦμε σήμερα καί θά ζήσουν οἱ ἄνθρωποι μετά ταῦτα, φανερώνει ὅτι ἐγγύς τό τέλος. Καί ἐφ’ ὅσον εἶναι ἐγγύς, πρέπει κι ἐμεῖς νά ἐγγίσωμε τόν Θεό, νά Τόν πλησιάσωμε, νά μᾶς ἀξιώση μέ συναίσθησι τῆς καρδιᾶς μας νά ζήσουμε τό Πάθος Του, γιά νά ἀνάψη μέσα στήν καρδιά μας ἡ ἀγάπησις τοῦ Χριστοῦ. Γιατί ἅμα ἀγαπήσουμε τόν Χριστό, ἡ ἀγάπη αὐτή θά νικήση τόν κόσμο, θά νικήση τήν δύναμι τοῦ σατανᾶ, θά νικήση ὅλες τίς δυσκολίες καί θά ἀνοίξη τίς Πύλες τοῦ Πραδείσου. Ὅταν ἔλθη ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ κι ὁ θεῖος ἔρως μέσα μας, οὔτε δυσκολίες, οὔτε μαρτύρια, οὔτε σταυρώσεις, δυσκολεύουν τόν ἄνθρωπο.
Ἄς φυλάξουμε λοιπόν παιδιά μου τά λόγια τοῦ Θεοῦ, ἄς βιασθοῦμε, γιατί ἔχουμε ἄμεση ἀνάγκη τῆς ἀγάπης καί τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ, γιά νά ἀντιμετωπίσουμε αὐτά τά πάρα πολύ μεγάλα δεινά. Νά ζοῦμε διά τῆς προσευχῆς τό μαρτύριο τοῦ Χριστοῦ, γιά νά μᾶς ἀξιώση νά ὑπομείνουμε μαρτύριο γιά τήν ἀγάπη Του. Πάντα νά ἐνθυμῆσθε τά ὅσα νουθετούμεθα ἐδῶ μέ τήν Χάρι τοῦ Θεοῦ. Εὔχομαι πάντα νά εἶσθε σέ καλή ἀγωνιστική πνευματική κατάστασι καί ὁ Θεός καί ἡ Παναγία μας μέ τίς πρεσβεῖες τοῦ Ἁγίου μας Κοσμᾶ νά εἶναι μαζύ μας. Ἀμήν.

(Ὁμιλία στήν ῾Ι. Μ. Φιλοθέου 21-10-1988)

                    Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΤΟΜΟΣ  Β΄
                    ΕΚΔΟΣΙΣ: ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΦΙΛΟΘΕΟΥ
                    ΑΓΙΟΝ  ΟΡΟΣ






Δεν υπάρχουν σχόλια

Copyright 2016. All rights reserved.
Επιστροφή στο περιεχόμενο | Επιστροφή στο κύριο μενού