Περί Μνήμης Θανάτου,Κολάσεως καί Κρίσεως - ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ - ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΛΥΚΟΦΙΛΟΥΣΑ

Αναζήτηση
Μετάβαση στο περιεχόμενο

Κύριο Μενού:

Περί Μνήμης Θανάτου,Κολάσεως καί Κρίσεως

Δημοσιεύθηκε από σε ΝΕΑ ΑΡΘΡΑ ·




Ὅσον περνᾷ ἡ ἡλικία μου, τόσον καί αἰσθάνομαι τῶν ἐπιγείων τό ἄστατον, τό μάταιον. Ἄχ, τί μάτην ταραττόμεθα; Βραχύς ὁ βίος μας· κόνις, τέφρα, ὄνειρον καί εἰς ὀλίγον καιρόν ἀχρειούμεθα. Σήμερον ἔχεις ὑγείαν καί αὔριον τήν χάνεις· σήμερον γελᾷ τό πρόσωπόν καί εἰς ὀλίγον σκυθρωπάζεις. Τά μάτια ἀπό τήν πολλήν χαράν καί ἀγάπην κλαίουν καί ἐντός ὀλίγου κλαίουν ἀπό τόν πόνον καί τήν θλῖψιν· σήμερον εὐσταθεῖ τό οἰκονομικόν, αὔριον δυστυχία· σήμερον εἰδήσεις εὐχάριστοι καί ἐντός ὀλίγου δυσάρεστοι τάς ἀντικαθιστοῦν.
Μάτην ταραττόμεθα· ὁ βίος σκιά καί ἐνύπνιον. Ποῦ εἶναι οἱ γονεῖς μας, τά ἀδέλφια μας, οἱ παπποῦδες μας; Ὅλους ὁ τάφος τούς ἐδέχθη, ὅλους ἡ φθορά καί οἱ σκώληκες τούς ἀχρείωσαν. Ὁ τάφος καί ἡ φθορά ἀναμένει καί ἡμᾶς!
Βαβαί, βαβαί, θάνατε, πικρόν σου τό μνημόσυνον. Ὁ Χριστός μᾶς ἔδωσε τήν ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ νά γίνωμεν, ἁρματώσας ἡμᾶς μέ τόσα θεϊκά ὅπλα, διά νά πολεμήσωμεν τόν ἄσπονδον ἐχθρόν μας· καί ἡμεῖς, ἐγώ πρῶτος, ἀμελήσαντες τήν ὁπλοφορίαν ἐγίναμεν αἰχμάλωτοι εἰς τόν ἐχθρόν μας καί πλησιάζοντας τόν θάνατον τρέμομεν καί ἀγωνιοῦμεν καί προσπαθοῦμεν μέ κάθε μέσον νά παρατείνωμεν τήν ζωήν, διότι δειλιάζει ἡ ψυχή νά βγῆ. Διατί δειλιάζει; Διατί δέν θαρρεῖ ὡς τέκνον τοῦ Θεοῦ; Μά μήπως πηγαίνει εἰς βασιλέα ξένον; Μά ὁ βασιλεύς εἶναι ὁ πλάστης της, ὁ σωτῆρας της , πού ἔχυσε τό Αἷμα Του, διά νά τήν ἐξαγοράσῃ ἀπό τόν ἐχθρόν της· διατί δειλιάζει καί δέν θαρρεῖ;
Φυσικῶς εἶναι ψυχρόν ὁ θάνατος· “περίλυπός ἐστιν ἡ ψυχή μου ἕως θανάτου” (Ματθ. 26,38), ἔλεγεν ὁ Ἰησοῦς μας· ναί, φυσικῶς. Δυστυχῶς ὅμως τό πλεῖστον τῆς δειλίας εἶναι τοῦ συνειδότος· δέν πληροφορεῖ ἡ συνείδησις τήν ψυχήν ὅτι ἐπολιτεύθη καθώς ἥρμοζεν· δέν ἐτακτοποίησεν δέν ἔπλυνεν τό ἔνδυμα τοῦ γάμου καί ἐντρέπεται νά παρουσιασθῇ εἰς τόν βασιλέα, στοχαζομένη τί ἄρα ἔσται. Ναί ἤ οὐ; Θά σωθῶ ἤ ὄχι; Ἄν ὅμως ἡ ψυχή φεύγῃ ἀνεξομολόγητη χωρίς τελείως νά μετανοήσῃ, οὐαί τότε· αὕτη εἶναι ἡ ἡμέρα ἡ πονηρά, πού αἰνίττεται ὁ προφήτης Δαυίδ· καί ἄς εὐχώμεθα νά μᾶς λυτρώσῃ ὁ ἅγιος Θεός, δίνοντάς μας μετάνοιαν ὁλόκληρον, ἔργα ἄξια μετανοίας, ἔργα ἐλέους καί ἀγάπης, πνεῦμα μετανοίας μετά ἀληθοῦς ταπεινώσεως, ὅπως τόν δίκαιον κριτήν ἵλεων ἡμῖν ἀπεργασώμεθα, ἵνα, ὅταν ἔλθῃ ἡ ὥρα τοῦ θανάτου ἡ φοβερά, θαρρήσῃ ἡ ψυχή εἰς τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ καί εἴπῃ: “Ἐλπίζω εἰς τόν Θεόν, ὅτι θά κάνῃ ἔλεος μετά τῆς ταπεινώσεώς μου”. Ἀμήν. Γένοιτο.

2α. Τά χρόνια κυλοῦν· ἀνακυκλώνονται οἱ ἐνιαυτοί καί ἡμέρα τῇ ἡμέρᾳ ὅλον καί φθάνομεν εἰς τό τέρμα ἕκαστος τοῦ βίου του· ὁ πολύτιμος χρόνος κυλᾷ καί φεύγει πρό τῶν ὀφθαλμῶν μας, χωρίς βέβαια νά γνωρίζωμεν, τί μᾶς φεύγει ἀπαρατήρητον· διότι ἐάν ἤξευρε τό παιδάκι τήν ἀξία τοῦ χρυσοῦ, δέν θά ἐπροτίμα ἀντί τούτου μίαν πτωχήν καραμέλλαν! Οὐχί τοῦτο ἀληθεύει ἐν τοῖς ἀνθρώποις καί πρῶτον εἰς ἐμέ;
Ὅταν ἔλθῃ ὁ Κύριός μας εἰς τόν καθωρισμένον χρόνον, διά νά κρίνῃ τόν κόσμον, ὅταν οἱ οὐρανοί θά τυλίγωνται ὡς ρολός χάρτου καί ἡ γῆ, ἡ ὁποία κατεμολύνθη ὑπό τῶν κατοικούντων ἐν αὐτῇ θά ἀνακαινίζεται, ὅταν ὁ ἥλιος, ἡ σελήνη, οἱ ἀστέρες, θά πίπτουν ὅπως τά φθινοπωρινά φύλλα, ὅταν ἐν τῇ φωνῇ τῆς παγκοσμίου σάλπιγγος θά ἀνασυγκροτοῦνται τά διεσκορπισμένα ξηρά ὀστέα καί θά ἀναβαίνουν σάρκες καί ζωή ἐν αὐτοῖς, ὅταν τά ἀγγελικά τάγματα θά καταλαμβάνουν εἰς τό ἀχανές τοῦ οὐρανοῦ τάξιν τιμητικήν διά τόν ἐρχόμενον φοβερόν Κριτήν, ὅταν θά ξεχωρίζουν ἀπό τό ἄπειρον πλῆθος τῶν ἀναστημένων ἀνθρώπων μικραί νεφέλαι αἴρουσαι ἐν ἑαυταῖς τάς ἁγίας καί σωζομένας προσωπικότητας εἰς ὑπάντησιν τοῦ Κυρίου εἰς ἀέρα, τότε βλέποντες ὅλα ταῦτα οἱ κάτω ἐναπομείναντες ἄνθρωποι, οὐχί θά κλαύσουν πικρότατα καί θά κτυποῦν τόν ἑαυτόν των ἀπελπιστικά ἀναλογιζόμενοι ὅτι ἐσπατάλησαν τόν πολυτιμότατον τοῦτον καιρόν εἰς τρυφάς, εἰς μέθας, εἰς ἀπόκτησιν πλούτου, εἰς ἀθεμίτους πράξεις, εἰς φιλαργυρίας καί εἰς πᾶν ἁμάρτημα, τό ὁποῖον τώρα τούς καταδικάζει εἰς τήν πλέον ἐλεεινήν καί ἀξιοθρήνητον ταύτην κατάστασιν; Οὐχί περιπαθῶς θά ζητήσουν νά εἶχον χρόνον μικρόν, νά τρέξουν εἰς τούς πτωχούς, εἰς τούς ἀρρώστους καί εἰς κάθε δυστυχῆ, ὥστε καί αὐτοί νά ἀκούσουν τήν γλυκεῖαν φωνήν τοῦ Κυρίου τήν λέγουσαν: “Δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ Πατρός μου... κληρονομήσατε τήν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν... ἐπείνασα καί ἐδώκατέ μοι φαγεῖν... γυμνός καί περιεβάλετέ με κ.λπ.” (Ματθ. 25, 34).
Ἀλλά κάποτε τά ἤκουσαν εἰς τήν ζωήν των· ἐν τῷ Ἅδῃ οὐκ ἔστι μετάνοια· διά τοῦτο καί τό κατακόρυφον τῆς ἀπογνώσεως θά τούς καταλάβῃ· θά ζητήσουν, θά ἐπιθυμήσουν σφόδρα τόν θάνατον ὡς ἐξιλαστήριον τῶν ἀπείρων αὐτῶν δεινῶν· δυστυχῶς οὐχ εὑρήσουσι· διότι τά πάντα μετεστοιχειώθησαν εἰς τήν ἀθανασίαν! (Πάντα ταῦτα δι᾿ ἐμέ...).

3η. Μέ κλαυθμόν ἔρχεται εἰς τό φῶς τοῦ κόσμου ὁ ἄνθρωπος· μέ κλαυθμόν καί θλίψεις διέρχεται καί μέ δάκρυα καί μέ πόνους φεύγει ἀπό τόν κόσμον.
Ὤ, ματαιότης ματαιοτήτων· τό ὄνειρον παρέρχεται καί ξυπνᾷ ὁ ἄνθρωπος εἰς τήν πραγματικότητα τῆς ὄντως ἀληθινῆς ζωῆς. Οὐδείς ἀντιλαμβάνεται πῶς ρέει ἡ ματαία ζωή· περνοῦν τά χρόνια, κυλοῦν οἱ μῆνες, διέρχονται αἱ ὧραι, ἀνεπαίσθητοι αἱ στιγμαί καί χωρίς καμμίαν προειδοποίησιν ἔρχεται τό τηλεγράφημα: “Τάξον τά περί τοῦ οἴκου σου, ἀποθνήσκεις γάρ καί οὐ μή ζήσῃς”.
Τότε ξεσκεπάζεται ἡ πλάνη καί ἀντιλαμβάνεται τόν σπουδαιότατον ρόλον, πού ἔπαιξε ὁ κόσμος ἐπί τοῦ ἑαυτοῦ του· μεταμελεῖται· ἀδημονεῖ· ζητεῖ τόν χρόνον πού ἔφυγε· δίδει ὅλα τά πλούτη του διά νά ἐξαγοράσῃ μίαν ἡμέραν, διά νά μετανοήσῃ καί νά κοινωνήσῃ· δυστυχῶς δέν τοῦ δίδεται οὐδεμία χάρις· ἡ χάρις ἦτο εἰς τήν διάθεσίν του προηγουμένως ἐπί χρόνους· αὐτός ὅμως τήν διεσκέδαζεν εἰς τά ἐμπόρια, εἰς τάς ταβέρνας, εἰς κινηματογράφους καί εἰς κάθε ἐπιθυμίαν αἰσχράν.
Ποῖος σοφός πραγματευτής, ἀντιληφθείς τήν πλάνην τῆς προσκαίρου ζωῆς, ἐσοφίσθη, ὥστε νά στείλῃ τό ἐμπόρευμά του, προτοῦ λήξῃ ἡ πανήγυρις τοῦ βίου, εἰς τόν οὐρανόν, διά νά τό εὕρῃ ἐκεῖ εἰς τάς τραπέζας τῆς οὐρανουπόλεως τοῦ Θεοῦ μέ τόκους καί ἐπιτόκια! Μακάριος ὁ σοφός ἐκεῖνος, διότι θά ζήσῃ εἰς τούς αἰῶνας τήν ἀνώδυνον καί μακαρίαν ζωήν, ἐνῷ οἱ ἄσοφοι, οἱ μέθυσοι, οἱ πλεονέκται, οἱ φιλοχρήματοι, οἱ πόρνοι, οἱ φονεῖς καί ὁ λοιπός κλῆρος τῶν συναμαρτωλῶν μου, ὧν πρῶτος ἐγώ, θά βληθοῦν εἰς τήν κάμινον τοῦ πυρός τοῦ ἀσβέστου!
Τώρα πού φωτίζει ὁ ἥλιος καί ἡ ἡμέρα ρίχνει τό γλυκύ φῶς της, ἄς βαδίσωμεν σύντομα τόν δρόμον τῆς διορθώσεώς μας, πρίν μᾶς καταλάβῃ ἡ νύξ τοῦ μέλλοντος ὁπότε πλέον δέν ἠμποροῦμεν νά βαδίσωμεν. “Ἰδού καιρός εὐπρόσδεκτος, ἰδού νῦν ἡμέρα σωτηρίας”, φωνάζει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μέ τούς ἀθανάτους λόγους του (Β΄ Κορ. 6, 2).

4η. Ὤ, πόσον πρέπει ἡ μνήμη τοῦ θανάτου νά θάλλῃ εἰς τήν ψυχήν τοῦ Χριστιανοῦ! Ἐφ᾿ ὅσον πιστεύει εἰς τήν ὄντως ἀλήθειαν, ἡ διαφυγή τούτου εἶναι ἀδύνατος.
Ὅταν αἱ καρδιακαί κρίσεις τοῦ Γέροντος παρήρχοντο, ἔκλαιε καί ἔλεγε φράσιν τινά τῆς νεκρωσίμου ἀκολουθίας: “Οἴμοι, οἷον ἀγῶνα ἔχει ἡ ψυχή χωριζομένη ἐκ τοῦ σώματος”. Ὄντως ἀλήθεια! Πόσον ὡραῖα ἐκφράζει τήν εἰρήνην τῆς ἡτοιμασμένης ψυχῆς ὁ ψαλμῳδός: “Ἡτοιμάσθην καί οὐκ ἐταράχθην” (Ψαλμ. 118, 60).
Κάθε ψυχή περιμένει ἀπό στιγμήν εἰς στιγμήν τό τηλεγράφημα ἀπό τούς οὐρανούς, διά νά διαλύσῃ πᾶσαν σχέσιν μέ τά γήινα, νά σφραγισθῇ ὁ καιρός τῆς πανηγύρεως, νά ἀποδοθῇ ἀκριβής λογαριασμός τοῦ πνευματικοῦ ἐμπορίου καί νά τακτοποιηθῇ ἡ αἰωνιότης ἤ εἰς ὕψος ἤ εἰς βάθος.
Ὤ, ὅταν ἀναλογίζωμαι τήν παροῦσαν θεωρίαν, τί νά εἴπω! Ὁ πανοικτίρμων Θεός νά γίνῃ ἵλεως εἰς τήν ἐλεεινήν μου ψυχήν· ἀνετοιμασία, ἀδιαφορία καί τίποτε ἄλλο· σταματᾷ ὁ Νοῦς μου πρό τῆς σωτηρίου ταύτης μελέτης.
“Αἰωνιότης” ὤ, τί μέγα μυστήριον!  Ἄχ, μᾶς πλανᾷ ὁ κόσμος, ἡ σάρκα καί ὁ διάβολος καί μᾶς ρίπτουν εἰς τήν λήθην καί ἔξαφνα·  “ἰδού ὁ Νυμφίος ἔρχεται”, ἀκούγεται φωνή! Εἰς τά ἐσχάτας ἀναπνοάς, τότε τί ἑτοιμασία νά γίνῃ, ὅταν πλέον ἐκαυτηριάσθη ἡ συνείδησις καί δέν αἰσθάνεται νά φωνάζῃ πλέον; Τότε ἀκούγεται ἡ φωνή τῆς ἀληθείας: “Ὅταν ἔδυ ὁ ἥλιος, ἐμνήσθης τοῦ Θεοῦ· ὅταν ἐπέφωσκε ἡ ἡμέρα ποῦ ἦσθα;”.
“Γρηγορεῖτε· γίνεσθε ἕτοιμοι”, φωνάζει ὁ Ἰησοῦς μας! Μακάριοι οἱ ἔχοντες αἴσθησιν ἀκοῆς, οἱ ὁποῖοι ἀκούουν καί ἑτοιμάζονται, διότι θά ἀξιωθοῦν τῆς αἰωνίου ἐπιτυχίας. Μακάριοι ἐκεῖνοι οἱ δοῦλοι, τούς ὁποίους θά εὕρει ἑτοίμους, ὅταν ἔλθῃ ὁ Κύριος· οὗτοι θά ἀγάλλωνται αἰώνια.
Ἄς ὑπομένωμεν τά θλιβερά τοῦ βίου, διά νά ἐπιτύχωμεν τά αἰώνια καί χαροποιά.  “Μάτην ταράσσεται πᾶς γηγενής· ὅτε τόν κόσμον κερδίσωμεν, τότε τῷ τάφῳ οἰκήσωμεν”. Ὅσον ἐστί τό φῶς, ἄς βαδίζωμεν διά τόν μέγαν προορισμόν μας, διότι ἔρχεται ὥρα, πού θά γίνῃ σκότος καί δέν θά δυνάμεθα πλέον νά ἐργασθῶμεν διά τήν ψυχήν μας.

5η. Ἀνέβαζε τόν νοῦν σου εἰς τό φοβερόν κριτήριον τοῦ Χριστοῦ· ποίαν ἀπολογίαν μέλλομεν νά δώσωμεν ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως, κατά τήν ὁποίαν θά κριθοῦν τά ἔργα μας! Τί φοβερά ἡ ὥρα, κατά τήν ὁποίαν ἡ ψυχή περιμένει πλήρης φόβου νά ἀκούσῃ τήν ἀπόφασιν, ποῦ θά ἀπέλθῃ διά μίαν αἰωνίαν κατοίκησιν! Ἡ λέξις αἰωνιότης εἶναι τρομερά! Διά νά καταλάβῃς ὀλίγον τί θά εἰπῇ αἰωνιότης, θά σοῦ φέρω ἕνα παράδειγμα: Φαντάσου πώς ὅλη ἡ γῆ εἶναι ἕνας βράχος ἀπό γρανίτην, σκληράν πέτραν, καί σέ κάθε χίλια χρόνια νά ἔρχεται ἕνα πουλί, νά τροχίζῃ τό ράμφος του ἐπάνω εἰς αὐτόν τόν βράχον· καί ὅταν ἀπό τό τρόχισμα τοῦ ράμφους τελειώσῃ ὁ βράχος αὐτός, τότε θά ἐννοήσωμεν, ὅτι κάποιαν ἀμυδράν ἔννοιαν ἔχομεν, τί θά εἰπῇ αἰωνιότης· ὄχι ὅτι ἐννοήσαμεν τήν αἰωνιότητα, τήν ἀθανασίαν, τήν ζωήν χωρίς τέλος! Λοιπόν αὕτη ἡ ζωή μας εἰς τήν γῆν παίζει ὡς εἰς κύβον τήν αἰωνιότητά μας· ἤ παράδεισον ἤ κόλασιν! Ἄρα πόσην προσοχήν πρέπει νά ἔχωμεν!

6η. Ἔκανες τόσα χρόνια ὑπομονήν· ἐπέρασαν ὡς ὄνειρον. Μά καί χίλια χρόνια ἄν ζήσωμεν, πάλιν ὡσάν ὄνειρον θά διέλθουν. Ὤ, τί ματαιότης πού εἶναι τό κάθε τι, πού ἀνήκει εἰς αὐτόν ἐδῶ τόν μάταιον κόσμον! Την κάθε ζωήν τήν διαδέχεται θάνατος. Θάνατος λέγεται ἡ μεταφορά τῶν ἀνθρώπων ἀπ᾿ αὐτοῦ τοῦ κόσμου εἰς τόν ἄλλον, τόν ἀθάνατον καί αἰώνιον!
Δέν εἶναι σπουδαῖον, ἐάν κανείς χάσῃ τήν ἐδῶ ζωήν· οὕτως ἤ ἄλλως θά ἀποθάνωμεν μίαν ἡμέραν· σημασία ἔχει νά μή χάσωμεν τήν ἀθάνατον ζωήν, τήν χωρίς τέλος. Ἀτελεύτητος ζωή μέσα εἰς τήν κόλασιν· ὤ, τί φοβερόν πρᾶγμα! Θεέ μου, σῶσε μας ὅλους.
7η. Ὅταν ξημερώνῃ ὁ Θεός τήν ἡμέραν, νά σκεπτώμεθα ὅτι εἶναι ἡ τελευταία μας ἡμέρα καί ὅτι βασιλεύοντος τοῦ ἡλίου φεύγομεν διά τό κριτήριον τοῦ Θεοῦ! Πῶς πρέπει νά περάσωμεν τήν τελευταίαν ἡμέραν μας; Μέ σιωπήν, μέ εὐχήν, μέ ὑπακοήν, μέ δάκρυα καί μέ μετάνοιαν, παρακαλοῦντες ἵλεων γενέσθαι τόν Θεόν!
Ἐπίσης καί τήν νύκτα, ὅτι θά εἶναι ἡ τελευταία μας· τό κρεββάτι μας τάφος! Ἄχ, πῶς θά διέλθω τά τελώνια, νά σκέπτεται ὁ καθένας· ἆρά γε θά τά περάσω; Ποῖος ἠξεύρει ἀπό ποῖον θά ἐμποδισθῶ! Πῶς θά ἀντικρύσω τό φοβερόν πρόσωπον τοῦ δικαίου Κριτοῦ; Πῶς θά ἀκούσω τήν τρομεράν καί ἐλέγχουσαν φωνήν Του; Τί τρομάρα θά μέ κατέχῃ, μέχρις ὅτου ἀκούσω τήν αἰώνιον ἀπόφασιν τῆς κατατάξεώς μου! Καί ἐάν κολασθῶ! Καί δικαίως· οὐαί εἰς τήν ταλαίπωρον ψυχήν μου· πῶς θά κάμνω ὑπομονή κολαζόμενος μαζί μέ τούς δαίμονας, μέσα εἰς τό  σκότος, εἰς “τήν βρώμα”; Οὔτε φῶς, οὔτε παρηγορία καθόλου, ἀλλά μόνον θεωρία δαιμόνων καί τίποτε ἄλλο!
Αὐτά λοιπόν καί τόσα ἄλλα πρέπει νά σκεπτώμεθα κάθε ἡμέραν καί νύκτα, ὡσάν νά εἶναι ἡ τελευταία! Διότι δέν ἠξεύρουμε, πότε θά ἔλθῃ τό τηλεγράφημα ἀπό τό κέντρον τοῦ Θεοῦ, ἀπό τήν πρωτεύουσαν, τήν ἄνω Ἱερουσαλήμ.

8η. Πρόσεχε, παιδί μου, ἄς μή περνᾷ ὁ καιρός ἄκαρπος χωρίς καλυτέρευσιν τῆς ψυχῆς σου· διότι ὁ θάνατος ἔρχεται ὡς κλέπτης· ἀλλοίμονον, καί θά μᾶς εὕρῃ εἰς μίαν τοιαύτην κατάστασιν ραθυμίας καί ἀδρανείας· τότε θά εἴμεθα νά μᾶς κλαίουν τά ὄρη καί τά βουνά· τότε θά εὑρεθῶμεν κενοί καλῶν ἔργων, ὥστε νά μᾶς ποιμάνῃ ὁ Ἅδης αἰώνια!
Διατί, παιδί μου, νά πάθωμεν τέτοιο ἀξιοθρήνητον ναυάγιον; Ἐνῷ δυνάμεθα, Θεοῦ βοηθείᾳ, νά τό διαφύγωμεν καί νά διασωθῶμεν εἰς τόν σωτήριον λιμένα τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ! Γνωρίζω ὅτι ἔχομεν νά παλέψωμεν μέ φοβερούς ἐχθρούς καί ὁ κόπος εἶναι μεγάλος· πλήν κοντά εἰς τόν Θεόν, δηλαδή εἰς τήν δύναμιν τοῦ Θεοῦ, ὅλα ὑποχωροῦν, ὅταν αὕτη εὕρῃ καί τήν προαίρεσιν καί τήν βίαν τοῦ ἀνθρώπου συνεργοῦσαν.


ΒΙΒΛΙΟ
Πατρικές Νουθεσίες
Γέροντος Ἑφραίμ Φιλοθεΐτου
Ι.Μ.ΦΙΛΟΘΕΟΥ
ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ



Δεν υπάρχουν σχόλια

Copyright 2016. All rights reserved.
Επιστροφή στο περιεχόμενο | Επιστροφή στο κύριο μενού