ΓΕΡΟΝΤΑ ΕΛΠΙΔΙΟ Π.ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ - ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ - ΠΑΝΑΓΙΑ ΓΛΥΚΟΦΙΛΟΥΣΑ

Αναζήτηση
Μετάβαση στο περιεχόμενο

Κύριο Μενού:

ΓΕΡΟΝΤΑ ΕΛΠΙΔΙΟ Π.ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

Δημοσιεύθηκε από σε ΝΕΑ ΑΡΘΡΑ ·

 

 Γνώρισα τον Πατέρα Ελπίδιο Χασάπη τον Ιανουάριο του 1982 όταν ήλθε από το Άγιο Όρος στο Μοναστήρι της Παναγίας της Φανερωμένης στην Μπάλα – Ροδόπολη Αττικής, όπου εκείνο τον καιρό υπηρετούσα ως Ιερεύς στην παραπάνω Ιερά Μονή.
 Ποιος ήταν ο π. Ελπίδιος; Τα λόγια μου είναι φτωχά. Δεν χρειάζεται «κάλαμος οξυπετής» για να γράψει κανείς την βιοτή του π. Ελπιδίου, αλλά φρόνιμα ταπεινό, όπως ήταν και η ζωή του.
 Δύο χρόνια μαζί του όταν επισκεπτόταν τις αδελφές της Μονής Φανερωμένης, για να τις εξομολογήσει, κάθε φορά έβλεπα τα χαρίσματα του  Πατρός Ελπιδίου.
 Λιγότερη σάρκα και περισσότερο πνεύμα. Το πρόσωπο του ήταν μια μυστική προσευχή, γεμάτη από Φως.
 Πολλές αναμνήσεις έχω φυλαγμένες στα άδυτα της καρδιάς μου. Θυμάμαι την οσιακή μορφή του και το οσιακό τέλος του, στο Νοσοκομείο του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού που υπηρέτησε για πολλά χρόνια ως Ιερεύς και Πνευματικός.
 Η μορφή του ήταν μορφή Αγίου σε παλιό Βυζαντινό Ερημοκλήσι. Πολλές φορές τα μάτια του με κοίταζαν, αλλά Εκείνος έβλεπε πράγματα που ο Θεός του φανέρωνε και μου έλεγε λόγια ωραία, ντυμένα με μυστήριο θείο, τα οποία πολλές φορές δεν μπορούσα να καταλάβω και μετά από πολλά χρόνια, μετά την κοίμηση του, μπόρεσα να καταλάβω. Ο Πατήρ Ελπίδιος είχε χάρισμα προορατικό και διορατικό. Το πρόσωπο του σκορπούσε ιλαρότητα και διαφάνεια και άφηνε την χάρη του Θεού να διοχετεύεται σε όλους. Πόσο χρυσίζουν αυτά στην σκέψη! Η Θεία Κοινωνία ήταν γλυκός καρπός ωραίου δένδρου. Η συνομιλία μαζί του ήταν παράδεισος. Η προσευχή του ήταν δυνατή, γιατί συνομιλούσε με ουράνιες δυνάμεις. Οι ενοράσεις του εξασφαλίζουν αυτή την καθησύχαση, αυτό τον ενοικισμό με την ουράνια παρηγοριά. Οι προσευχές του ήταν μαργαριτάρια  που εκτινάζονταν από την καρδιά του στο Θρόνο του Θεού, για να έρθει η επίβλεψη  του ουρανού σε όλους εμάς που ζητούσαμε την προσευχή και τις μεσιτείες του. Και η ικεσία μας εύρισκε τόπο. Και το Θαύμα γινόταν. Παρηγοριά από την μια «καρδιά πτερουμένη» που κράταγε αναμμένο το «λυχνάρι του Κυρίου» και φώτιζε τον δρόμο μας.
 Τι ήταν ο π. Ελπίδιος;  Άγιος, με απόσταγμα ουράνιας σκέψης. Τον ακούγαμε σαν αλάνθαστο οδοδείκτη της χθόνιας πορείας μας…. Ως «έχοντα καύσιν καρδίας υπέρ απάσης της κτίσεως», και ήταν τροφοδότης της πνευματικής μας πτωχείας.  Στην αγήρω μνήμη του αναγράφουμε το όνομα του στα δίπτυχα της Εκκλησίας υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του. Εμείς όμως που τον αγαπήσαμε ως πνευματικό μας πατέρα, δεν μας εμποδίζει κανείς να γράφουμε ύμνους και τροπάρια γι΄ Αυτόν.
 «Χαίρεις Ιερέων η καλλονή
   Ταπεινής φρονήματι θείον θησαύρισμα
   Ελπίδιε Σοφέ, λύχνος δωρεών της ασκήσεως
    Λογικών προβάτων ποιμένα και διδάσκαλε.
    Απάσης της Εκκλησίας φωστήρ παμφαέστατε
    Ιατρέ ψυχών και σωμάτων` όθεν πρέσβευε
   Απαύστως τω σε δοξάσαντι,    
   δωρήσασθε υμίν το μέγα έλεος».
 Ο π. Ελπίδιος «τοις άθλοις καταστέφεται» και αναδεικνύεται Άγιος. Σήμερα ο ευλογημένος πατήρ, ευρίσκεται «εις Θείαν κατοίκησιν και αγαλλίασιν».
 Είναι Άγιος για όλους εμάς που τον γνωρίσαμε από κοντά και «ωραιώθησαν τα διαβήματα μας» και «αεί μακαρίζεται δόξη ακηράτω».
 Ο π, Ελπίδιος ήταν υποταγμένος στο θέλημα του Θεού. Ήταν η έκφραση της σιωπής και η επαλήθευση της μεγάλης δοκιμασίας. Πίστευε στον Αναστάντα Κύριο, και έτσι μπόρεσε να κρατήσει μέσα του τον πόνο του μαρτυρικού θανάτου του αδελφού του, Αγίου Φιλουμένου.  
 Ο π. Ελπίδιος ήταν ιεροκόσμητος με σοφία και ήταν δοχείο του Αγίου Πνεύματος. Χαρισματούχος, που υπηρέτησε ολοκληρωτικά το θέλημα του Θεού και τον άνθρωπο. Ήταν κλητός της χάρης του Θεού, που σφράγισε την θητεία του « εις τας αυλάς του Κυρίου» με αγαθοσύνη. Ήταν μέτοχος της χάρης του Θεού, ευργετικός και θαυματουργός. Η ζωή του ήταν μία λειτουργία μια χαρισματική λειτουργία, που κάποια στιγμή σημαίνει και απόλυση.  Γιατί πρέπει να φύγει…….
 Η φωνή της συνείδησης του τον κατεύθυνε σε όλη τη ζωή του. Άνθρωπος του μέτρου και της ευθύτητος. Δεν κολάκευε κανένα και ήταν σταθερός στις αρχές του. Είχε «λόγον γνώσεως» (Α΄Κορ. 12,8) . είχε το σθένος μεταδόσεως της χάριτος. Άλλωστε « των Θεοδούλων εστί το μεταδούναι» (Ωριγένης, ΒΕΛΕΣ  - 25,15-19). Ως αγαθοποιός προσέφερε «αργύριον δόκιμον ης γη» (Ψαλ. 11,7)και «κατέστη μεθ΄ υμών πάσας τας ημέρας» (Μα. 25,20).

Κυριακή του Παρακλήτου 22-5-2016 Ναύπλιον

Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Ευστρατίου




Δεν υπάρχουν σχόλια

Copyright 2016. All rights reserved.
Επιστροφή στο περιεχόμενο | Επιστροφή στο κύριο μενού